domingo, 31 de enero de 2010

O dereito ao delirio...

Porque a inmesa maioria da humanidade só ten o dereito de ver, oir e calar...Por que non reivindicamos o noso dereito a soñar que outro mundo pode ser posíbel?

lunes, 18 de enero de 2010

Fico assim sem você, Adriana Calcanhotto.

Osas



Estoy descubriendo un nuevo mundo que me parece fantástico.

Desde siempre he sabido de la existencia del movimiento "Oso", hombres gays orgullosos de sus kilos y su vello corporal, que traducen en bello lo que para otros es antiestético o incluso acomplejante...Como en otras ocasiones, las mujeres nos hemos quedado a la sombra durante mucho más tiempo, pero ha llegado el momento de salir al sol y reivindicar todo lo que somos con la cabeza bien alta, sintiéndonas orgullosas por todo ello!! Y es por esto que ha nacido, por fin, el movimiento "Osas", o más bien "Úrsulas", mujeres lesbianas orgullosas de sus michelines que reivindican su hermosura sin complejos!

viernes, 15 de enero de 2010

Palabras de Suso de Toro.


Permítome publicar un texto deste gran escritor galego que é Suso de Toro,e tomo as súas palabras como miñas porque son o reflexo dun pensamento compartido, quero pensar, que por moita xente, e por min tambén!




Este ano pasado foi de inflexión de cousas importantes, tamén para a literatura galega.
Cérrase unha época da historia de España, a crise do Estatuto de Catalunya sinala a fin dun consenso histórico: o acordo que sustenta esta democracia, o recoñecemento constitucional dos cidadáns e das comunidades políticas nacionais; o acordo plasmouse na constitución das autonomías. Convénnos espertar: isto acabou, a autonomía era unha oportunidade. E perdémola. Desde a Idade Media non houbo outro momento da literatura escrita na Galiza como o ciclo destes 30 anos da autonomía. Estas tres décadas foron un éxito artísticamente, debemos sentirnos orgullosos como escritores e como lectores. Tampouco non ten por que ser un periodo xa rematado, seguiranse a escribir en galego libros máis diversos e mellores que nunca, mais o balance destes 30 anos considerada a literatura social e nacionalmente é un fracaso.

Desde o comezo, coa preautonomía e a autonomía, debuxábase para quen quixera velo un novo panorama: abríase futuro para unha literatura que até entonces sobrevivira resistindo. Había que pasar da resistencia á existencia normalizada socialmente, esa era a tarefa para as novas xeracións. A literatura galega debía pasar das mans dos galeguistas, que a criaran, a desembarcar no país. Debera tamén ser exportada e dada a coñecer como calquera outra, os nosos libros contrastados cos demais. A nosa literatura debía reconfigurarse e transformarse en relación coa sociedade e conseguir ser asumida e querida polo conxunto da sociedade.

Trinta decisivos anos despois, a literatura galega segue a ser un hóspede no seu propio país, hoxe semella ser un hóspede indesexado. Aumentaron os lectores en galego significativamente, porén Galiza, como país que se expresa a través dos gobernos elixidos, decidiu non apoiar á súa literatura. Mentres, España continuou estes anos negándolle o espazo ás linguas e literaturas que non fosen a castelá. O actual Goberno da Xunta atrévese a dicir en voz alta que a existencia da nosa lingua e literatura son un problema e unha imposición. Nunca nos viramos tan desautorizados e custionada a nosa existencia desta maneira. Trátase dunha mutación política, certo, mais sería imposíbel sen o fracaso anterior da nosa autonomía. Nin sequera a Xunta bipartita procurou resituar á literatura galega no centro da sociedade.

Hai sensación de frustración e unha amargura, que non conciencia clara, que pode levar a escritores a buscar a explicarse as súas dificultades pola competencia dos coetáneos. Non hai tal, o fracaso é colectivo, a explicación do noso fracaso está no fracaso da autonomía galega. Fomos incapaces de aproveitar unha oportunidade histórica e seremos incapaces sequera de recoñecelo.

susodetoro.blogaliza.org

jueves, 14 de enero de 2010

C A T O R C E








14
: Sete letras e dous números
que lle deron a volta
á miña vida varias veces...

14
: Suma de caracteres que
permanecerán grabados na miña alma
máis aló da pura exisencia.


14
: Cifra de ledicia e celebración
que deseguida virou
na cifra maldita da dor
máis grande que endexamáis
puiden sentir.


Por un 14, poido
agora estar aquí;
Por un 14, estiven sen estar
e dubido se o seguirei estando...


O 14 tróuxome e levoume
o máis grande que tiven,
e por iso lle escrebo agora
estas verbas que deberan
ser de felicitación
pero que o tempo virou
en amargas e, a pesar de todo,
négome a que fiquen no esquecemento
porque formaron parte DELA
e polo tanto, parte de min.

miércoles, 13 de enero de 2010

La homosexualidad y la “amenaza a la creación”

Según el Diario rioja2, el Papa Benedicto XVI ha reiterado su rechazo hacia los matrimonios entre homosexuales, declarando durante un discurso ante diplomáticos de todo el mundo que las leyes y proyectos de ley para legalizar matrimonios entre personas del mismo sexo “atentan contra el fundamento biológico de la diferencia entre los sexos”.

A pesar de que el tema en torno al cual giraba la reunión era el cambio climático, el Pontífice criticó las medidas en favor de los matrimonios homosexuales, afirmando que “amenazan a la creación, tanto como el cambio climático”. Especificó que su crítica versaba sobre “países europeos o del continente americano”.

En respuesta a estas declaraciones, algunas comunidades nacionales de homosexuales ya se han pronunciado, como la Comunidad Homosexual Argentina [CHA], que ha pedido al Vaticano que respete “como cualquier institución religiosa” las leyes civiles de cada país, que garanticen “un estado laico para construir una democracia real y defender los derechos humanos de todos”.

La CHA ha destacado en su comunicado que considera “vergonzoso e indigno” que en Argentina parejas del mismo sexo “tengan que judicializar” el derecho al matrimonio y quedar como “rehenes de las decisiones de jueces y juezas que con argumentos administrativos niegan el derecho al casamiento discriminando a las parejas por su orientación sexual”. También ratificaron la necesidad de que el Congreso “modifique la Ley de Matrimonio" para que las parejas homosexuales puedan casarse sin tener que judicializar su caso.



En mi opinión personal, cuánto mal ha hecho siempre y sigue haciendo la religión a la sociedad...

Me gustaría ser Lesbiana

Inhabilitado durante dez anos por impedirlles a adopción a lesbianas

O Tribunal Supremo (TS) aumentou de dous anos, tres meses e un día a dez anos de inhabilitación a condena imposta ao xuíz Fernando Ferrín Calamita por un delito de prevaricación xudicial por atrasar a adopción dunha menor que fora solicitada pola compañeira sentimental da nai biolóxica.

O alto tribunal admitiu parcialmente os recursos do fiscal, o xuíz e a muller que ía adoptar contra a sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Murcia que o condenou por un delito de retardo malicioso na Administración de Xustiza co agravante de desprezo da orientación sexual. O Supremo, no entanto, en lugar dese delito aprecia agora o de prevaricación, tal e como solicitaron o Ministerio Fiscal e a acusación particular.

A Sala do Penal do TS considera que a intención do xuíz era impedir a aplicación da solución adoptada pola lei, que admitiu o matrimonio entre persoas do mesmo sexo e previu o suposto de que o adoptado fose fillo do consorte do adoptante--aínda que "actuase en paralelo a unha ideoloxía xurídica ou metaxurídica propia ou dalgún sector social".

Ademais da pena de inhabilitación, o TS imponlle a Ferrín Calamita unha multa de 720 euros e unha indemnización de 6.000 euros para a muller que pretendía adoptar.

O TSX de Murcia concluíu que o xuíz, -que se atopa suspendido-, levado pola súa convicción de que o matrimonio homosexual é daniño para os menores, quixo "atrasar ao máximo a resolución do asunto, ben pola esperanza de que prosperase o recurso formulado por un partido político -o PP- ou ben para aburrir". O Supremo considera que os acordos adoptados polo xuíz non só implican unhas "inxustas resolucións retardatorias" senón tamén un "despregamento de activa obstrución belixerante" para impedir a aplicación da lei, especialmente -engade- cando trataba de cuestionar a idoneidade para a adopción pola orientación sexual da muller.

Aínda que recorda que a lei establece o interese superior a protexer é o do menor, para o que terá que terse en conta a idoneidade dos adoptantes, o TS sostén que foi "anormalmente desprazada no tempo"